DODE BLIKKEN

dode blikken

Waarom sluiten we onszelf op achter onze veilige voordeur? Auto op de stoep, koelkast gevuld en wachten op de dag van morgen.

Soms, als ik zo lamlendig word van mijn eigen luie gedrag, stap ik de deur uit en loop het donker in. Het miezert maar dat hindert niet. Mijn sigaretten zijn op en mijn hoofd is vol.

Ik loop door mijn wijk, met een omweg naar de cafetaria. Ik passeer de kroeg, waar altijd volk is. Overvol, met beslagen ramen en André op de achtergrond. Het enige teken van leven op de zondagavond in Zuid. Ik slof verder, sla mijn sjaal om, de wind is rauw. In elk huis waar licht brand werp ik een blik. Echt verrassend is het uitzicht niet: Man alleen languit op bank met zijn blik gericht op het beeldscherm. Twee huizen verder: gezin op bank. Armen en monden strak op elkaar. Geen liefde, geen gesprekken, geen discussie. Enkel een paar dode blikken.

Wat een triest gezicht. Waarom doen we dit? Waarom sluiten we onszelf op achter onze veilige voordeur?  Auto op de stoep, koelkast gevuld en wachten op de dag van morgen. Is dit het leven? Is dit wat waar we gelukkig van worden? Ik versnel mijn pas, koop mijn pakje Chesterfield en wandel verder. De straten zijn verlaten. Ik zoek de muzikant die ik een paar dagen geleden op zijn blote voeten, met gitaar onder de arm, heb zien lopen. Waar zou hij zijn? Wat zou hij doen? Toen ik hem zag strompelde hij rond, hij mompelde een melodie. Ik keek hem aan. Hij keek mij aan. Zijn ogen lichtgrijs. Compleet van de wereld. Zou hij nu genieten van zijn trip? Ergens onder een brug? Zou hij gelukkig zijn en genieten van zijn vrijheid? Ik heb mijn sigaretten. Hij zijn gitaar. Leven wij het leven? Of zijn we net zo eenzaam als de dode blikken op de bank?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *